HLB Accountants trekt uiteindelijk aan het langste eind. (door Bram van der Kooij)
Een nagenoeg compleet HLB (alleen Jessica was nog niet fit) begon redelijk (met Laura, Leonie, Maaike, Kim en Marloes) aan deze wedstrijd tegen de Utrechtenaren (Renskers, Jones, Zurich, vd Bovekamp en Kromhout), Marloes tekende na een rebound al snel voor 2-0 en 4-2, AutoCAD liet echter snel zien dat ze vanaf de 3-puntslijn ook gevaarlijk konden zijn, want elk doelpunt van HLB werd beantwoord met een 3-punter van o.a. Zurich, Geelen en Renskers. Halverwege het kwart stond er dan ook 8-14 op het scorebord. Jones, de nieuwe Amerikaan van AutoCAD, gooide zelfs 8- 16 binnen. Leonie vond het toen schijnbaar genoeg, want haar antwoord was ook zo'n bom: 11-16. "Jullie moeten gaan verdedigen" was een roep van Meindert aan zijn team. Nadat Jones en v.d. Toorn de stand op 11-20 hadden gezet, wat tevens de grootste voorsprong van AutoCAD betekende, gooide Leonie haar 2de 3-punter binnen gevolgd door nog 2 scores. Even daarvoor miste Marloes de controle op een werkelijk schitterende (snoeiharde) pass van Tirza en miste Leonie nog een lay-up, nu was de tussenstand na 10 minuten 18-20 (i.pv. een kleine voorsprong); 12 punten van Leonie en 6 van Marloes.
Het 2de kwart begon met een 3tje van Laura en een score van Tirza; 24-20 was de eerste voorsprong van HLB. Het antwoord van AutoCAD liet niet lang op zich wachten, Renskers mocht zomaar scoren terwijl de bal voor de 2de keer van hun helft kwam en Kromhout en Jones tekenden voor 24-26. Zurich maakt na 4 min, in het 2de kwart de 1ste fout aan Utrecht-zijde. Marianne scoort na een prima assist van Laura uit een reverse lay-up en verzilvert ook nog de bonus. Jones, een prima center, scoort dan 3x achter elkaar (ze krijgt teveel vrijheid!) en zo staat het met nog bijna 4 min. op de klok 27-32. Even later scoort Marianne uit een pass van Laura een verre driepunter (33-34). Als Zurich de voorsprong van AutoCAD weer op 3 punten heeft gezet, antwoord Gabrielle ook met een mooie 3-punter, 36-36. Doordat HLB enkele scoringskansen mist; Karen scoort nog wel 38-36; en vlak voor het rustsignaal de bal ook nog verspeeld, maakt Jones op de valreep 38-38.
De thee was voor beide teams van een verdedigende kwaliteit, beide teams kwamen er niet meer door, of balverlies of zoals de thee smaakte; de verdediging won het van de aanval. Halverwege het kwart stond er 41-40 op het scorebord. HLB Accountants hervond zich als eerste en via Leonie en Marloes (ze verloor haar lens hierbij?) stond het na 6 min. 45-40. Ook Jones wist het net weer te vinden. Het was en bleef echter een rommelig 3de kwart, waarin het schotpercentage bijzonder laag bleef. stand na 30 minuten 50-48 en het kon, volgens de neutrale kijker, nog elke kant op.
De start van het 4de kwart beloofde weinig goeds voor HLB, want de Utrechtenaren namen via v.d Bovekamp en v.d. Toorn (3) een 50-53 voorsprong. Laura scoort daarna 52-53. Een nieuwe poging van Laura om te scoren lijkt een net gemiste toverbal; maar omdat het balbezit bij HLB blijft en de vrijstaande Leonie gevonden wordt achter de 3-puntslijn staat het weer 55-53. Marloes en Marianne, ondanks dat ze erg fel werd verdedigd, zetten halverwege het 4de kwart 59-53 op het scorebord. Deze voorsprong geeft HLB niet meer uit handen; ook al scoort Jones (24 punten vanavond) nog 59-55. HLB mag door de foutenlast (Zurich staat al lang op 4) vaak naar de vrijeworpenlijn. Leonie en Mariannen weten hier wel raad mee. 3 minuten voor tijd gaat Marloes neer door een rake elleboog van Jones, zij gaat voorlopig even naar de kant. 1 minuut later bij een stand van 69-58 haalt Meindert Leonie (ze had haar best gedaan en had al 24 punten achter haar naam staan) naar de kant en Marloes keert weer terug. Marloes laat Laura na een mooie pass scoren en zelf tekent ze voor 73-58. De laatste score aan AutoCAD zijde is voor Jones en als Meindert Leonie (het was toch geen publiekswissel!?) weer even laat terugkomen, zorgt diezelfde Leonie voor het slotakkoord; een 3tje: 76-60.
Al met al een redelijk aantrekkelijke wedstrijd, waarin AutoCAD (ze misten Francis Donders) lang bij kon blijven, maar uiteindelijk de routine van HLB de doorslag gaf.
Scores: Leonie 27 (4x3 + 7 reb, 5 steals en 4 ass); Marloes 17 (+ 5 reb, 3 blocked shots en 2 steals); Marianne 12 (+ 5 reb.); Laura 9 (+ 7ass en 4 reb.); Gabrielle 3; Karen 3; Tirza 3 (+ 4 ass.) en Maaike 2. (Kim 4 reb. + 4 steals)
Weer zo’n wedstrijd waarvan de (uitslag) vlag de lading absoluut niet dekt ……. (door Joop Mulder)
En dat is zelfs uit de meest simpele statistieken, n.l. de kwartscores, te concluderen. 18-20; 20-18; 12-10 en 26-12 laten dan met name de laatste episode boekstukken schrijven. Kortom een wedstrijd vol strijd en spanning die eigenlijk pas tot halverwege die laatste episode alle kanten op had gekund gezien de 61-56 stand met nog iets meer dan 4 minuten te gaan. Als je die tussenstand vergelijkt met de andere tussenstanden is het dus eigenlijk 11-8 op dat moment in het kwart en heeft het verdacht veel overeenkomsten met de eerdere kwartstanden. Of het breekpunt eventjes later (65-56) in wedstrijd gelegen heeft toen de (overigens voortreffelijk acterende) Whitney Jones met een zeer fors uitgevoerde actie nota bene Marloes Roetgerink voor 8 tellen “vlak” wist te krijgen zal altijd een vraagteken blijven, aankomen deed het in ieder geval wel bij de altijd robuust aanwezige center.
Voordat het zo ver was, zal er achteraf meer dan genoeg na te kaarten zijn over deze partij. Met Maaike als startende spelverdeler zal het opvallend zijn dat aan beide kanten de rugnummers 12 (Roet en Heather Zurich) een opmerkelijke rol spelen. 3 x 2 puntjes van Roet en 2 x een bom van Zurich. Ook de totaal 6 raak vallende afstandsprojectielen in het 1e bedrijf, 2 x HLB en 4 x voor de bezoeksters, zeggen veel over de scores en hoe er met de verdediging omgegaan wordt. Zet daarnaast het gegeven dat Leonie al 12 punten achter haar naam heeft staan na 10 minuten en de foutenlast 4-0 is bij einde episode voor 18-20.
Het 2e bedrijf wordt door HLB zeer voortvarend gestart met 2 bommen direct achter elkaar van Laura en Tirza, met minstens net zo opmerkelijk de 2 fouten die binnen 20 seconden aan Heather Zurich worden uitgedeeld, het zijn de eerste kruisjes vermeldingen op het sheet voor de bezoekers. Ook aanvallend is er tot de 26 gelijk van Marianne “VDH” (een heerlijk supersnel uitgevoerde 3 schijven offense) niet echt veel te genieten. Aan de andere kant zal de neutrale toeschouwer zeer genoeglijk hebben gekeken naar de prestaties van Whitney Jones. Op de manier zoals zij bij het rebounden op bijna kinderlijk eenvoudige manier al bijna een halve meter van de grond lijkt los te komen zal haar statistieken ongetwijfeld aan het eind van het seizoen hoog op de rebounders top lijst doen terecht komen. Als bij 38-38 het rustsignaal klinkt heeft zij toch ook al 12 punten op haar naam staan en weten alle aanwezigen dat zij een zeer atletische goede aanwinst zal zijn voor de eredivisie. De conclusie halverwege bij een totale foutenlast van 6 om 4 is gezien het spelbeeld aan de magere kant, vechtbasketball is één, de regels op een correcte manier hanteren is toch echt een heel ander verhaal gezien de duw- en trek situaties waar met name de (met alle respect) mindere speelsters van de bezoekers zich herhaaldelijk mee op de been weten te houden.
Bij 41-40 halverwege het 3e bedrijf is het uiteraard niemand anders dan Meindert die zijn meiden middels de kreet: “Het héét basketball wat we doen !” eraan herinnerd wat er op het veld gebeuren moet. 45-40 door Roet die met een score na een 3-dubble fake haar gram een beetje weet te halen maar tegenstrever Jones aan de andere kant wel haar 18e punt ziet binnen schieten. Dat de 4e fout voor Heather Zurich kort daarna wordt gefloten lijkt vooralsnog slechts een virtuele aderlating voor de bezoeksters te zijn, zij weten gewoon aan te blijven klampen tot 50-48 na 30 minuten.
Het laatste gedeelte lijken de meiden van Meindert nog even nagenietend van de 2 minuten rust te beginnen want binnen de minuut is het 50 gelijk en 50-53 via een bom van Charlotte Kromhout die op zijn Smeetsiaans gezegd eerst nog even vrolijk en frank en vrij haar moeder mag bellen voordat zij de trekker over haalt. Zoals heel vaak zijn het de zusjes Kooij die antwoorden, daarin heel hard geholpen door Marloes en “VDH” die tot het moment zoals al omschreven met de even bijkomende Roet zittend op de vloer, de 65-56 op het bord zien staan en het definitieve gaatje eindelijk geslagen is. Als Meindert op krap 3 minuten voor tijd bij 69-58 Leonie naar de kant haalt denk het overgrote deel van het publiek dat het een applauswissel is, iets waar Meindert denk ik toch heel anders over gedacht zal hebben, m.a.w. even een minuutje adem happen voor als het alsnog nodig blijkt te zijn, wat achteraf het geval zal blijken te zijn. In de allerlaatste minuut is het dan toch nog even showtime door Laura die een heerlijke ‘behind the back’ uitgevoerde assist op Roet geeft waarna Leonie met een bom de eindstand op 76-60 mag bepalen. In mijn ogen een in cijfers geflatteerde uitslag, maar wel een waar heel veel lering uit getrokken mag worden gezien het spelbeeld en hoe daar als ploeg mee om te gaan, inclusief arbitrage (uiteindelijke foutenlast 13 om 16).
|
